Gracias Enrique Corcuera

Nog nooit van gehoord? Enrique Corcuera? Ik ook niet. Tot een dag of veertien geleden. Hoezo? Daar kom ik zo op terug. In 1969 was er een lokale aannemer in Acapulco (Mexico), Enrique Corcuera. Die had weliswaar geld genoeg voor een tennisbaan in zijn achtertuin in deze chique badplaats, maar lang niet voldoende ruimte. Een stukje braakliggende grond van zo’n 20 bij 10 meter dreigde door bomen en planten overgroeid te worden. De aannemer plaatste daarom vier muren om de grond te beschermen. Hij plaatste een net in het midden, handhaafde de puntentelling die in tennis gebruikelijk is, maar bedacht dat het verstandig zou zijn om met een kleiner houten racket te spelen (de padel). Het bleek een gouden greep, die snel navolging kreeg bij vrienden en bekenden. Eén van hen nam het idee mee naar Marbella, waar hij ook zo’n baan aanlegde. Op die baan speelden veel polospelers uit Argentinië. Zij introduceerden de sport op hun beurt in hun thuisland. De basis was gelegd voor één van de snelst groeiende sporten ter wereld. Padel.

Zoals ik zei, ik werd een aantal dagen geleden onverwachts geconfronteerd met deze sport. De kerstperiode vrij genomen om tijd door te brengen met mijn familie en vrienden. En tijd om te ontspannen door te sporten. Met als bijeffect dat de ‘kerst-kilootjes’ er minder makkelijk zouden aanvliegen. Ik had wat minder ‘goesting’ om het vaste MTB-rondje van mijn fietsmaten vaker te gaan rijden. Maar wat dan? Fanatiek als ik nog ben, wil ik een sport doen die relatief snel onder de knie te krijgen is. Anders ga ik mezelf lopen irriteren bij het gebrek aan techniek of vermogen. Op een verjaardag bij vrienden kregen we hier een gesprek over. Wat past? Een vriend stelde voor om samen een potje padel te gaan spelen. Ok. Maar bij ‘tennis’ is het niet eenvoudig alle slagen, zoals service en backhand, goed onder de knie te krijgen? ‘Let maar op, ga je gaaf vinden.’

En hij had gelijk. Padel is snel, er is veel actie. De bal blijft door de muren langer in het spel, geen rally is hetzelfde. Padel verenigt eigenlijk het beste van twee traditionele racketsporten: het is een mix van tennis en squash. De muur geeft je verder aanvallend een extra kans om te scoren, en defensief om de bal in het spel te houden. Er is veel dynamiek. En het mooie is: je hebt het spel een stuk sneller onder de knie. Waarom? Bij padel luistert de positionering van het racket minder nauw. Je raakt de bal makkelijker op de ‘sweet spot’. Daarbij komt dat de opslag altijd onderhands is. Techniek en controle over de bal is zeker net zo belangrijk als power. Evenals inzicht. Je speelt het niet alleen, maar met zijn 4-en. Sociaal dus. En het vraagt minder van je uithoudingsvermogen. Dat allemaal samen maakt instappen in deze sport erg laagdrempelig. Je hebt snel het idee dat je een redelijke bal kunt slaan. Wat een toegankelijke, heerlijke sport.

In de Spaanstalige landen is padel al veel langer een hit. In Argentinië is het een nationale sport met meer dan 10.500 banen en 2.1 miljoen spelers. In Spanje is het zelfs de meest populaire sport na voetbal met 5.3 miljoen spelers. Padel is één van de snelst groeiende sporten in andere landen ter wereld. In Duitsland, Zweden, Frankrijk, België en Italië groeien de banen als kool. Ook in Nederland timmert deze racketsport gestaag aan de weg. Zo’n tien jaar geleden maakte Nederland kennis. De eerste baan werd aangelegd bij het Philipsstadion. De Zuid Amerikaanse voetballers van PSV wilden in hun vrije tijd deze sport uitoefenen. Banen komen er nu in rap tempo bij. Naast commerciële partijen bieden inmiddels zo’n zestig Nederlandse tennisverenigingen padel aan.

Voor tennisverenigingen, kan padel helemaal een uitkomst zijn. Zeker clubs die leeglopen qua ledenaantallen kunnen van de ondergang gered worden. De capaciteit verdubbeld, er passen immers 2 padelbanen op één tennisbaan. De inkomsten uit baanhuur kunnen in potentie dus verdubbelen. En omdat kinderen en ouderen padel ook leuk en makkelijk te beoefenen vinden, groeit het percentage van deze doelgroepen op het ledenbestand van clubs die in banen hebben geïnvesteerd. Voorspeld wordt dat padel één van de vier grootste sporten van Nederland wordt. Ik geloof dat direct na mijn eerste ervaringen. Ik word in ieder geval direct lid van de plaatselijke tennisclub als die padelbanen er komen. De ALV staat binnenkort gepland, begreep ik. Tijd voor een positief besluit zou ik zeggen. Gracias!

 

 

‘Serene’

Het meest opmerkelijke sportmoment van afgelopen weekend was toch wel Serena Williams in de US open vrouwenfinale. Alhoewel, ik moet zeggen dat de Italiaanse MotoGP 2 coureur Fenati ook de tongen losmaakte. Bij een snelheid van ruim 200 km/uur kneep Fenati tijdens een inhaalactie in de voorrem van de naast hem rijdende Stefano Manzi. Een gruwelijke crash kon net worden voorkomen. Na afloop bleef onduidelijk waarom hij dit deed. Nog opmerkelijker voor mij waren die uitspattingen van Serena Williams. Ongekend voor dit tennis fenomeen. De droomfinale kreeg daardoor een bizar slot. Nog nooit vertoond in de historie van vrouwentennis.

Ongekend voor dit tennis fenomeen. De droomfinale kreeg daardoor een bizar slot.

Serena heeft 23 grandslamtitels achter haar naam staan. Ze behoort in het ‘happy few’ rijtje (lees: ‘Only for the happy few’ ). Williams altijd al fanatiek en temperamentvol in haar spel had een woede uitbarsting aan het adres van de referee. Ze maakte de empire uit voor ‘een dief’. Hij had haar een straf gegeven voor coaching vanaf de tribune. Allesbehalve kalm bleef deze kampioene. Dit kostte haar uiteindelijk een game in de tweede set. Een uitzonderlijke gebeurtenis in een finale van een grandslam. Het startschot voor 45 minuten van dramatiek. Vol verbazing heb ik naar de beelden en herhalingen zitten kijken.

In de persconferentie kwam er een schepje bovenop. Het voorval werd verder uitvergroot. Serena vecht voor vrouwenrechten en voor vrouwengelijkheid. “In een mannenfinale was dit nooit gebeurd”. “Ik blijf vechten voor gelijke rechten”. Op mij kwam dit toch allemaal wel als ‘over de top’ over. Van de andere kant zal Serena al heel haar leven te maken hebben met seksisme. Racisme. Misschien door haar moederschap is ze nog scherper geworden wanneer deze waarden voor haar gevoel worden aangetast. Natuurlijk is de coachingsregel discutabel te noemen. Vanuit een handhavingsoogpunt zeker. Soms neem je het waar, soms niet. En als je als scheidsrechter het waarneemt, interpreteer je het dan ook als coaching. Of als support. Neemt niet weg dat op de baan haar gedrag tegen het hysterische aan zat. Zelfs, of liever gezegd, zeker een 23-voudig kampioen met zoveel levens- en tenniservaring moet haar grens kennen. Dit was niet meer professioneel. Ongemakkelijk. Ongepast.

We vergeten door deze hysterie het belangrijkste feit. Naomi Osaka!

We vergeten door deze hysterie het belangrijkste feit. Naomi Osaka! Toen ze net geboren was, won Serena haar eerste grandslamtitel. Deze debutante speelde tegen haar idool een topwedstrijd. Serena is de reden waardoor ze zelf is gaan tennissen. En hoe! De eerste set werden de kanonskogels nog harder en effectiever teruggeslagen. Op alle fronten was de 20-jarige Japanse beter in het spel. Haar loopvermogen en bewegingsritme op de baan van hoog niveau. Meest lovenswaardig was haar mentaliteit. Respect voor haar tegenstander. Maar wel vol voor de winst gaan. Wetende dat de US Open het meest luidruchtige tennistoernooi van de kalender is, maakt deze prestatie alleen nog maar meer bijzonder.

Osaka kreeg haar moment, maar de zwijm van dramatiek hing over Flushing Meadows als een klamme deken. De prijsuitreiking was bijna surrealistisch te noemen. Iedereen stond zeer ongemakkelijk op het podium. Officials die zich geen houding wisten te geven. Het publiek dat maar bleef jouwen. Wachtende op wat Serena ging zeggen. Of niet ging zeggen. Gelukkig toonde Williams hier haar professionaliteit door het publiek te manen om het joelen te stoppen. En de aandacht op de Japanse te vestigen. Aan haar gezicht zag je dat ze er moeite mee had om zich over haar eigen frustratie heen te zetten. Het ontroerendste van de hele ceremonie vond ik Naomi zelf. Je zag dat ze haar innerlijke “Wa” aansprak. Zo jong als ze is, zocht ze naar harmonie. Het zag er misschien allemaal heel ongemakkelijk uit. Maar de eerste Japanse grandslam winnaar in tranen greep naar haar roots. Het respect voor ouderen, het gevoel om relaties goed te onderhouden. Om zo met deze unieke situatie om te gaan. Iedereen om haar heen tumultueus. De 20-er bleef sereen. Een pijnlijke observatie. Vooral voor de runner-up.