17½ vs 10½

Mijn liefde voor golf is groot. Dat blijkt. De bijna surrealistische overwinning van Valverde op het WK wielrennen heeft het nèt niet gered in deze ‘deschel.com’. Andere mooie sportbelevingen van dit weekend zijn ook gesneuveld. Er is namelijk maar één evenement dat er voor mij echt uitsprong. The Ryder Cup! Namens de Verenigde Staten, die dit prestigieuze toernooi voor het eerst in 25 jaar op Europese bodem hoopten te winnen, kwam legende Tiger Woods opnieuw in actie. Aangevuld met een op papier ijzersterk team van topfavorieten moest het op Golf National onder de rook van Parijs gaan gebeuren. Echter Europa won. De underdog, en hoe! Met 7 punten verschil werden de spelers uit de VS gedeclasseerd.

‘Wie zegt dat golf saai is, had vandaag hier eens moeten kijken naar de dolzinnige vreugde’, aldus de Europese teamcaptain Thomas Bjorn.

De Ryder Cup is het belangrijkste toernooi voor topgolfers om in teamverband te kunnen spelen. De wedstrijd wordt om de twee jaar gehouden, om de beurt in de Verenigde Staten en Europa. De kleine gouden beker waar om wordt gestreden is genoemd naar de organisator van het eerste toernooi in 1927, de Brit Samuel Ryder. De deelnemende spelers worden door de captain van iedere ploeg geselecteerd op basis van hun prestaties tijdens het voorbije seizoen. De captain kent ook drie wildcards toe. Voor iedere gewonnen partij krijgt het team een punt. Bij een gelijkspel krijgt men ieder een half punt. Op vrijdag worden er ’s ochtends vier fourballs gespeeld (twee tegen twee, iedereen speelt individueel en per hole telt de beste score van het team) en ’s middags vier foursomes (twee tegen twee, waarbij men om en om met dezelfde bal moet slaan) en zaterdag wordt dezelfde formule gehanteerd (vier fourballs, vier foursomes). Zondag worden de afsluitende twaalf singles (1 tegen 1) gespeeld. Alle wedstrijden gaan over 18 holes en het speltype is matchplay (het gaat niet om de laagste score na 18 holes maar wie de meeste holes wint).

Zelf heb ik National een aantal keer mogen spelen. Een fantastische baan. Ideaal voor een pot matchplay waarbij vechtlust en mentale weerbaarheid een nog belangrijker onderdeel vormt. En dat heb je nodig op deze baan. De slot holes 15, 16, 17 en 18 zijn echte ‘do or die’ holes. Waterrijk. Een prachtige lay-out. Zeker holes waar je als speler een verschil kunt maken. Je mentale weerbaarheid moet tonen. Terug kunt komen uit een verloren positie. Rondom alle greens zijn verhogingen gemaakt. Natuurlijke tribunes. National is daardoor een echte ‘stadium course’. Duizenden toeschouwers kunnen plaatsnemen op deze heuvels en juichen de golfers hartstochtelijk toe. Bij een score galmt het geluid over de baan. Het rolt als het ware over de heuvels naar het achterland. Een motivator. Als speler voel je dat je teamgenoot aan een hole wint. Voeg daaraan toe het groepsgevoel. De identificatie met het Europese of Amerikaanse team. Echt een andere beleving dan ‘een standaard’ golftoernooi. Dit is de Ryder Cup.

De klap van het verlies komt hard aan in het Amerikaanse kamp. Dit was een kampioensteam, misschien wel de sterkste samenstelling ooit. Sinds 1993 heeft men niet meer kunnen zegevieren op Europese bodem. De magnitude hiervan, hoor ik je denken? Groots. Vergelijk het met een Real Madrid uit Europa dat al 25 jaar niet op Amerikaanse bodem van de Amerikaanse voetbalploeg kan winnen. Golf is de meest beoefende sport in Amerika. Big business. En in de Amerikaanse sportcultuur willen ze winnen. Willen ze de beste zijn, vooral in sporten die er voor hun toe doen. Basketball, ijshockey, honkbal, maar zeker ook golf. Met Woods als ultiem icoon. De man van hoge pieken en diepe dalen. Van ‘the American dream’. En laat net de allerbeste golfer van de wereld, de aller slechtst presterende zijn in het Amerikaanse team. Tiger wist geen van zijn 4 wedstrijden te winnen.

Dat in tegenstelling tot het Europese team. Het team dat aantrad met meerdere rookies die een uitermate goede prestatie neerzette. Alle spelers wisten punten binnen te slepen voor het team met Tommy Fleetwood als één van de uitblinkers. Fleetwood won in de duo sessies al zijn wedstrijden en bracht hiermee 4 punten binnen voor het team. Hij deed dit samen met de Italiaan Francesco Molinari. De absolute vedette aan Europese zijde. De winnaar van het Brits Open maakte uiteindelijk het beslissende punt in de singles op zondag. Met fantastisch spel domineerde hij het gehele toernooi. Het was puur genieten voor de buis.

Ik word vaak aangesproken op mijn liefde voor golf. ‘Ouwe lullen sport’. ‘Het is eigenlijk een spelletje’. ‘Saai om naar te kijken’. Ik nodig iedereen uit om een keer een matchplay wedstrijd te spelen. Een driver slaan op de 18e terwijl je weet dat dit je laatste kans is om de wedstrijd te doen kantelen. Een putje maken van 1 meter wetende dat je hiermee een punt kunt binnenhalen. Talent, techniek, routine, ervaringen. Alles telt op zo’n moment om te leveren als sporter. ‘Wie zegt dat golf saai is, had vandaag hier eens moeten kijken naar de dolzinnige vreugde’, aldus de Europese teamcaptain Thomas Bjorn. Hij slaat de spijker op zijn kop. Golfers zijn topatleten. Golf is big business. Een zeer professionele sport, waarbij trainingsarbeid van 7 uur per dag meer regel dan uitzondering is. Fysiek en vooral mentaal moeten huidige spelers topfit zijn. Als je dat allemaal laat samenkomen in een strijd tussen de beste spelers in de wereld. In twee teams met historie. Tienduizenden bezoekers die hartstochtelijk meeleven. Dan heb je één van de grootste sportbelevingen op deze aardbol.

Een Major comeback in de maak ?!

Gaat Tiger toch Jack Nicklaus zijn record breken van 18 major titels? Dat zou één van de grootste comebacks van onze sportgeschiedenis zijn. Gisteren met een rondje van 64 slagen op de Bellerive country club speelde Tiger Woods zijn beste slotronde ooit op een major. En zijn score van 266 slagen was zijn beste ooit in de 80 grandslam toernooien die hij speelde. De PGA Championship titel ging zondag nipt aan hem voorbij. Maar Woods is terug. Het publiek op de banken voor één van de meest bejubelde en verguisde topatleten uit onze tijd.

Ik heb een zwak voor toppers die pieken en dalen kennen. Dat haalt vaak het beste boven in een sporter. Succes en tegenslag maakt de beleving intenser. En de overwinning heroïscher. Tiger Woods is wat dat betreft ‘all inn’. Met 14 majors op zak is hij de beste golfer van mijn generatie. ‘The chosen one’ was op de top van zijn kunnen maar liefst 623 weken op rij de nummer één speler van de wereld. Werd als eerste sporter miljardair. Pakte alleen al op de Amerikaanse tour meer dan 70 zeges. Werd 11x gekozen tot beste speler van de PGA Tour. Brak vele records. Totdat zijn talloze buitenechtelijke affaires aan het licht kwamen. Deze geruchten stopte abrupt de race om meer dan 18 majors op zijn naam te schrijven en daarmee Nicklaus van de troon te stoten.

Zijn ondergang nam net als zijn zegereeks epische vormen aan.

Zijn ondergang nam net als zijn zegereeks epische vormen aan. Alle onthullingen van zijn minnaressen breed uitgemeten, de scheiding van zijn vrouw, zijn arrestatie terwijl hij gedrogeerd achter het stuur zat, de seksfilmpjes met topskiester Lindsey Vonn. Jaren van ellende zouden volgen. Met een enorme emotionele en psychologische druk tot gevolg. Kijk, bij ons op de lokale tennisvereniging bleek één van de dames uit het vrouwenteam een bovenmatige interesse te hebben voor de man van een andere speelster. Na blijkbaar de nodige intieme momenten samen, kwam er een breakpoint in deze affaire. Het gerucht werd bekend. Heel de tennisverenging en het dorp in rep en roer. Er werd nog net geen live verslaglegging gedaan in ons dorpsblaadje. Lokale opinies of ze nog wel samen op de club kunnen sporten vanwege de spanningen onderling. Stress als de lijdende voorwerpen elkaar tegenkomen op het plaatselijke terras. Die druk onderling en van buitenaf kan immense vormen aannemen. Stel je dan eens voor dat je werelds nummer één golfer bent, een levende golflegende. Alleen bij Tiger is het geen ‘dorpsaangelegenheid’. Heel de golfwereld op zijn kop. Heel de wereld op zijn kop. Wereldnieuws voor de nietsontziende roddelpers. Gigantische druk.

Geen medelijden, begrijp me goed. Niet voor ons lokaal gelegenheidskoppel of voor Tiger. Je maakt zelf je keuzes. Maar die druk op zijn schouders moet enorm geweest zijn. Dat is niet ‘in een dalletje zitten’, maar in een krater van een paar kilometer groot en diep. Meerdere pogingen ondernam Tiger vervolgens om de sportieve draad weer op te pakken. Echter diverse knieoperaties en terugkerende rugklachten hielden hem steeds opnieuw aan de kant. Nog meer operaties volgden aan zijn rug. Zou hij fysiek op zijn? Mentaal? Jarenlang speelde hij af en toe een toernooi. Worstelend met zijn vorm. Zijn swing, een schim van dat wat pro’s over heel de wereld probeerde te kopiëren. Vragen van journalisten ontweek hij met nietszeggende antwoorden. Het doek leek definitief gevallen te zijn. Niemand geloofde meer in Tiger.

Behalve Woods zelf. Gisteren voelde het weer aan als ‘de oude Woods’. Hij was de speler waar alle aandacht naar uitging. Zijn spel weer op hoog niveau, misschien nog een paar puzzelstukjes missende. Maar die komen met wedstrijdritme wel weer terug. Het publiek weer helemaal op zijn hand. Veel van de nieuwe talentvolle golfers hadden dit nog nooit meegemaakt. De “rooorrr” als Woods weer een superbal had geslagen. Zijn inhaalrace slaagde net niet, maar sinds lange tijd zat Tiger op de slotdag weer ‘in de mix’. Met zijn prestatie op het Brits Open een paar weken ervoor, durf ik wel te stellen dat hij terug is. Als blessures hem niet meer dwars gaan zitten, gaat Tiger in 2019 zijn 15e major titel veroveren. Op Augusta. Daar waar het voor hem allemaal begon in 1997. Zijn vijfde groene jasje zal voelen als nooit tevoren. En dat dan op 43-jarige leeftijd. Dat leest toch als een echte thriller. Alsof het in de sterren geschreven staat. Een Major comeback in de maak!