Live kijken of zelf een poging doen

Als sporter kijk je van nature voorruit. Terugkijken is eigenlijk tegenstrijdig met de basis principes van het leveren van prestaties. ‘Je bent zo goed als je laatste wedstrijd’ is niet voor niets een gevleugelde uitspraak. Ik ga dus geen lijstje of overzicht van het afgelopen sportjaar produceren. Ik kijk de komende twee weken liever vooruit. Welke sportwedstrijd moet je een keer in je leven bezocht hebben. Als toeschouwer. Of die beleving benaderen door het zelf te doen.

Kan dat dan? Ikzelf heb één dag na het Frans Open (golf) op maandag een rondje gelopen op National onder de rook van Parijs. Je weet niet wat je meemaakt. De baan in topconditie. Super snelle greens, alles helemaal af. Je treedt als het ware in de huid van de topprofessionals. Van het afslaan op de eerste tee tot en met de laatse putt liep ik met één grote glimlach op mijn gezicht. Op zondag de profs zien winnen en de dag erna zelf die puts proberen te holen. Een geweldige ervaring. In de laatste twee ‘deschel.com’s’ mijn crême de la crême suggesties die er mondiaal in 2019 als beleving te vinden zijn. Elke maand een ‘must see & do’!

1 januari – Bekijk (of bezoek) het schansspringen in Garmisch Partenkirchen

Je wordt wakker op 1 januari 2019. De kater verwerkend van een heerlijk oud & nieuw avondje. Van jongsafaan pak ik in de ochtend altijd de laatste tonen van het nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker mee. Ik zet er mijn wekker voor. Als de vaste afsluiters van ‘An der schönen blauen Donau’ en de ‘Radetzky-Marsch’ zijn gespeeld, luidt dat voor mij de officiële opening van het sportjaar in. Traditioneel beginnend met het Vierschansentoernooi. Wedstrijd nummer 2 in Garmisch-Partenkirchen. De grote Olympiasschans straalt elegantie uit. Een sprong vanaf deze schans op nieuwjaarsdag is de droom van elke springer. De belangrijkste wedstrijd om te winnen. Op misschien het olympisch goud en het winnen van de 4-schansen eindzege na. De elite springt hier zo’n 140 meter. Het record van 143,5 meter staat op naam van de Zwitser Simon Ammann. De Duitser Sven Hannawald won als eerste alle vier de wedstrijden. De Pool Kamil Stoch kan dit jaar bij winst voor de derde keer op rij het Vierschansentoernooi winnen.

27 januari (bijna februari) – Skie zelf de Hahnenkamm afdaling in Kitzbühel

Eén dag na ’s werelds moeilijkste afdeling in het skien is de piste open voor publiek. Waag je je aan deze uitdaging? De ambulances staan paraat! De Hahnenkamm is de stijlste, ijzigste piste tijdens het wereldbeker kampioenschap. De race van het jaar. Naar beneden skiën is als sky-diven. De piste is uiteraard hard, kei hard. Je wil snelheid en dat ga je niet redden op poedersneeuw. De ‘Streif’ wordt geprepareerd met opgespoten water. Je suist met 140 km/u naar beneden en moet continue werken om alles bijelkaar te houden. In de ruim 3 kilometer lange afdeling drop je zo’n sloridge 860 meter, raast door blinde bochten en wisselt continue van kant. Een moment van verslapping is domweg niet mogelijk. Dan ga je eraf. Hard. Halfgod Frits Strobl uit Oostenrijk heeft al 21-jaar de snelste tijd staan. Kijk op zondag goed naar deze waaghalzen om vervolgens zelf op maandag de Rossignols onder te binden en gas te geven.

3 maart – Bekijk El Clasico in Bernabéu: Real Madrid tegen FC Barcelona

In Europe zijn er een aantal ‘must see’ clubvoetbal clashes. Rangers v Celtic, Internazionale v Milan en Fenerbahce v Galatasaray staat hoog genoteerd. Nog een klein tandje daarboven staat voor mij de wedstrijd tussen Barcelona en Real Madrid. El Clasico. Ikzelf heb in het Louis van Gaal tijdperk in Nou Camp deze wedstrijd bijgewoond en wil hem ook zien in Madrid. Wel eens ruim 100.000 uitzinnige Catalanen de longen uit hun lijf horen schreeuwen als de Koninklijke voor de warming up het veld betreden? Kippevel. Voetbal is hier diepgeworteld in de cultuur en verweven met de geschiedens van Spanje. De emoties die dit oproept. Extra smeuig in die wedstrijd was de aanwezigheid van de Portugees Luís Figo. Dat jaar getransfereerd van Barcelona naar de über aartsrivaal in de bekende maagdelijke witte tenues. Vijftien minuten voor het einde ging hij de bal voor het nemen van een corner even hooghouden. Recht voor het vak van de ‘Boixos Nois’, de harde kern. De wedstrjd moest 15 minuten gestaakt worden, zoveel rotzooi lag er om en op de corner. Het spel zelf was uiteindelijk niet van een hoog niveau, maar die sfeer op de tribunes. Die passie. Ongekend.

7 April – Fiets de Ronde van Vlaanderen of roei ‘the boat race’ in zuidwest Londen

Zowel het parcours fietsen van de Ronde als roeien op ‘the Riverbank’ is mogelijk. De zelfde prestatie proberen te leveren als de toppers. Moet je wel van goed huize komen. Vlaanderens Mooiste is dè voorjaarsklassieker bij het wielrennen. Op zondag 7 april zal de 103e Ronde van Vlaanderen voor het derde jaar op rij van start gaan in hartje Antwerpen. Om 10u30 wordt de wedstrijd ‘op gang geschoten’ voor een afstand van 267 km met finish, voor de 8ste maal, op de Minderbroedersstraat in Oudenaarde. In dit monument is de Muur van Geraardsbergen het hoogtepunt. Na de Muur trekt het peloton naar de ultieme finale met zes opeenvolgende typische kasseihellingen met tot slot het ultieme tweeluik Oude Kwaremont en Paterberg. Daarna rest er nog 13 km tot Oudenaarde, waar het publiek de opvolger van Niki Terpstra opwacht aan de finish.

‘The Boat Race’ is de meest prestigieuze roeiwedstrijd in de wereld. De race tussen de topuniversiteiten Cambridge en Oxford werd voor het eerst gehouden in 1829 en is uitgegroeid to een legendarisch evenement. Honderduizenden toeschouwers staan langs de rivier. Traditie wil dat de verliezer een jaar later de winnaar uitdaagt. Cambridge heeft 83 keer gewonnen en Oxford 80 keer. Eén keer, in 1877, bleef de wedstrijd onbeslist, volgens Oxford omdat de scheidsrechter tijdens de finish onder een struik lag te slapen. Het parours over de Theems is zo’n 7 kilometer lang. De bemanning die de toss wint, kiest welke kant ze zullen racen. Door de bochten in de rivier en de stroming gaan hier hele tactieken aan vooraf. Een puist van een race met eeuwige roem aan de finish.

26 Mei – Bezoek de Formule 1 Grand Prix de Monaco (en rij zelf een rondje in je eigen auto)

De 24-uur van Le Mans (juni), de Indianapolis 500 (mei) en de formule 1 Grand Prix op het circuit de Monte Carlo. De ‘Triple Crown’ van de motorsport is een onofficiële prestatie die een racer kan halen door de 3 meest prestigieuze wedstrijden op zijn of haar naam te schrijven. Alleen Graham Hill heeft alle 3 de wedstrijden in zijn carriere gewonnen. Het stratencircuit van Monaco is legendarisch en voor velen de ultieme plek wat betreft F1 racing. De ongelooflijk minimale marge voor fouten, de snelle kronkelingen in het circuit én de atmosfeer van rijkdom en klasse maken Monaco tot hét epicentrum van de Formule-1. Veel coureurs spreken de wens uit daar ooit een Grand Prix te winnen. Het moge duidelijk zijn: Monaco’s Grand Prix is speciaal. Zelf gaan kijken kan. De prijs van een kaartje begint bij zo’n €700 en kan oplopen tot een bedrag van €5.500. Overigens zou Monaco geen Monaco zijn als er ook tickets worden verkocht voor een plekje op een jacht die soms oplopen tot €15.000. Natuurlijk wordt je dan wel voorzien van je natje en droogje, maar toch, het is even je spaarvarkentje stuk slaan. Zelf rijden kan natuurlijk ook. Het hele jaar door in de straten van Monte Carlo. De traagste bocht van alle circuits, de Fairmont-haarspeld, die met slechts 48 km/u genomen wordt, gaat je net lukken in je eigen auto. Het contrast met wat daarna komt, kon haast niet groter: in de knik in de fameuze tunnel staat alweer 260 op de teller. Al zul je dat zelf niet gaan redden. Alleen al door de dagelijkse drukte in deze dwergstaat.

16 juni – Eerste rij kaartjes tijdens de NBA finale (als het meezit bij de LA Lakers)

Kijken naar de LA Lakers in het Staples Center is voor menigeen een geweldige avond uit. En helemaal als ze spelen om de NBA titel. Als je die wedstrijd bezoekt, pak het dan meteen goed aan. ‘Front row seats’. Zit je naast bekende Hollywood sterren als Jack Nickelson. Zelf een fervent fan. De Lakers is één van de succesvolste basketbal ploegen uit de geschiedenis van de NBA. Ze hebben de meeste finaleplaatsen behaald. Alleen de Boston Celtics wonnen vaker een titel. In LA hebben altijd de echte grote sterren gespeeld. Kareem Abdul-Jabbar, Earvin “Magic” Johnson, Shaquille O’Neal en Kobe Bryant. Dit seizoen, met de komst van Lebron James, is er een grote waarschijnlijkheid dat ze om die titel gaan spelen. Zelf een paar 3-punters schieten is mogelijk. Justin Bieber heeft het complex ooit geheel afgehuurd om even alleen te zijn samen met zijn vriendin. Dan kun je het dus ook wel zelf voor uurtje vastleggen. De KLM vliegt rechtstreeks op LAX. Dus als de oudejaarstrekking je gunstig gezind is, boeken!

Volgende week de kijk en doe tips voor tweede helft van 2019.

Fijne Kerstdagen allemaal!

Powervrouwen

In een naolympische jaar schaatst Ireen Wüst in het begin van het seizoen naar een toptijd op de 1500 meter op een laaglandbaan. Ranomi Kromowidjojo en Femke Heemskerk zwommen op de korte baan in China de nodige gouden en zilveren medailles bij elkaar. Drie topatleten in de herfst van hun sportcarrière. Ik las laatst deze quote in een tijdschrift: “In mijn ogen is een powervrouw gewoon een vrouw die doet wat ze kan, rekening houdend met haar eigen vermogens en grenzen. Die zich niet op laat jutten door anderen en autonoom is. Een vrouw die zichzelf kan zijn in de meeste situaties, die voor haar mening uit durft te komen. Ook al is dit soms niet gemakkelijk, en krijgt ze veel tegenwicht…”. Duidelijk drie powervrouwen dus. Voeg ik daar onze prestatie van de Nederlandse handbalsters aan toe en dan heb je meer extra energie voor je kiezen gehad deze sportweek dan er in een six pack Red Bull drankjes verstopt zit.

Ben je de succesvolste Nederlandse olympiër ooit. En wil je toch nog even een record breken. Duidelijk toch? Een powervrouw.

Enigszins ontgoocheld keek ik naar de halve finale Frankrijk tegen Nederland. Ondanks de tomeloze inzet van onze handbalsters was de verdediging van de Franse dames ongenaakbaar. Agressief spelend en grenzen opzoekend werden de schotkansen van Nederland tenietgedaan. Om bijna moedeloos van te worden. Tot 14-14 leek het gelijk op te gaan, maar het krachtsverschil was onderwater al zichtbaar. Frankrijk liep uit en won terecht de halve finale. Een deceptie. Opnieuw geen hoofdprijs. Om vervolgens een dag later op te veren tegen Roemenië en brons te verzilveren met een gouden randje. Als je weet dat dit Nederlands team afreisde naar het EK met blessures bij een paar van de belangrijkste spelers, er andere vedetten recent gestopt waren en dit gat gevuld werd met jonge, internationaal onervaren talenten, is dit gewoon een topprestatie. Powervrouwen.

Na haar succes op de Spelen verwacht je van Wüst een rustige seizoenstart. De schaatster komt daarbij doorgaans wat later in de winter pas goed op gang. De 32-jarige Wüst opende haar race zondag in 25.32. Ze had op de wissel voordeel van haar tegenstander en kon in de slipstream meerijden. Dat leidde tot haar beste 1500 meter ooit in Thialf. Ze was één honderdste sneller dan tijdens haar race in december 2013. Een wereldrecord op een laaglandbaan. Wust wil aan het eind van het seizoen op de snelle banen van Calgary en Salt Lake City een wereldrecord op haar naam krijgen, op de 1500 en/of 3000 meter. Een nieuw doel. Ik vind dat zo knap. Heb je alles gewonnen wat er te winnen valt. Kom je als koningin terug van de winterspelen. Ben je de succesvolste Nederlandse olympiër ooit. En wil je toch nog even een record breken. Duidelijk toch? Een powervrouw.

Eind 2013 verliet Ranomi Kromowidjojo technisch directeur en vertrouweling Jacco Verhaeren. In datzelfde jaar brak ze ook met coach Marcel Wouda. Zwemmen moest volgens haar leuk zijn en dat was het op dat moment niet. En de wisselingen in de staf volgden elkaar in rap tempo op. Ranomi was zoekende. De onrust rondom die begeleiding kostte haar de topvorm voor Rio. Uiterst tegenvallend werd ze daar zesde (50 vrij) en vijfde (100 vrij). Nu is ze terug, terwijl menigeen haar al had afgeschreven. Tokio 2020 is meer dan een stip aan de horizon geworden. Een realistisch doel. Ze is vastberaden en wil nog één keer vlammen. En dat samen met haar trainingsmaatje Femke Heemskerk. De ‘oma’ van het zwembad sprokkelde acht medailles bij elkaar. Op de 50 meter persen ze er samen nog een race uit. “Het was er een op karakter. Iedereen is moe op zo’n slotdag, maar dit is waarvoor ik train. Ik heb er een mooie tijd uitgeknald”, zegt Kromowidjojo na haar derde goud in Hangzhou. In de nadagen van hun carrière nog een keer schitteren in het bad. Twee echte powervrouwen.

Pak ik die definitie er nog even bij. Wat mij dan aanspreekt zijn de woorden ‘autonoom en eigen mening’. Je bent het vooral zelf die weet wat goed voor je is. Zeker op het punt in je carrière dat je alles al hebt meegemaakt. Veel gewonnen hebt. En verloren. Wüst, Kromowidjojo, Heemskerk en de meer ervaren handbalspeelsters als Visser en Polman hebben duidelijk een weg voor zichzelf uitgestippeld. Soms even minder succesvol, of bewust even op een lager pitje. Rekening houdend met het eigen vermogen van dat moment. Misschien niet altijd direct begrepen door de omgeving. Maar wel door de atleet zelf. In Tokio kan dat zomaar eens tot mooie laatste topprestaties leiden voor deze vrouwen. “This is power” van DJ Hardwell kan alvast uit de speakers knallen in het Holland Heinekenhuis.

‘O gênio’ verliest al zijn glans

Ik heb het niet snel. Dat ik mensen écht onsympathiek vind. Dat is nu veranderd. Ik zit me mateloos te irriteren aan José Mourinho. De succestrainer van het eerste decennia van deze eeuw begint te grossieren in ongepast gedrag. Op het walgelijke af. Dit jaar spant de kroon. Spelers worden publiekelijk afgevallen. Hij vliegt zowat op de vuist met de assistent-trainer van Chelsea na een provocatie. Bidons vliegen demonstratief in het rond om zijn persoonlijk ongenoegen te uiten. Publiek wordt uitgedaagd met zijn egocentrisch gedrag. Zoals uit bij Juventus. Met dat handje achter zijn oren. Afschuwelijk. Je zou verwachten dat met al zijn ervaring en levenswijsheid hij boven de gebruikelijk kritiek en uitdagingen zou staan. Nee hoor. Zijn rijke carrière als coach wordt langzaamaan door hemzelf overschaduwd met zijn narcistisch gedrag. Als een klein kind dat geen snoepje meer krijgt in de snoepwinkel. Een trieste vertoning als je het mij vraagt. ‘O gênio’ verliest al zijn glans.

Thuis negen jaar lang ongeslagen. Indrukwekkend.

Afgelopen weekend was het weer raak. Opnieuw gedoe tussen Mourinho en zijn sterspeler Paul Pogba. De Portugees noemde zijn middenvelder zelfs ‘een virus’. Ik ben geen psycholoog, maar José is het prototype voorbeeld van een rasechte narcist. Naaste zijn de grootste vijanden waar hij onuitgesproken in oorlog mee kan zijn. Juist met degene die dichtbij staan. Zo ook Pogba die het dit seizoen al eerder moest ontgelden. Het is duidelijk dat Mourinho in zijn hoofd heeft zitten dat hij nooit een fout maakt. Een bewezen fout, zal hij nooit toegeven. Hij zelf heeft alleen goede kanten. Althans dat denkt hij zelf wel. Dat is de Portugees op zijn best op dit moment. Hij is het belangrijkste. Niet de toeschouwers, niet de spelers en niet de club!

Er is een equivalent aan incidenten dit seizoen. Na afloop van de spectaculaire comeback tegen Newcastle United in oktober heeft hij van alles in het Portugees geroepen. Voor de camera’s uitte hij beledigende opmerkingen als ‘fodas filhos de puta’ (‘rot op hoerenzonen’). De trainer zelf vindt dat er ‘een klopjacht’ uitgevoerd wordt en dat de pers hem graag overal de schuld van geeft. Ik quote: ‘Als het morgen in Londen regent, is het mijn schuld. Als er een probleem met de Brexit-onderhandelingen is, is dat waarschijnlijk mijn schuld.’ Nog een bevestiging van zijn narcistiche persoonlijkheid. Zelf in de slachtoffer rol kruipen en anderen de schuld geven van je eigen handelen.

Laten we José een handje helpen. Hem te hoede voor nog meer stuitend gedrag. Uit protectie.

Ik hou persoonlijk niet van Mourinho’s voetbal stijl. Zijn tactiek vaak zeer defensief. Er zit een soort van ‘lafheid’ in zijn speelwijze. Maar coachen kan hij wel. In het begin van zijn carrière zette hij een ongekend record neer. Negen jaar lang ongeslagen in thuisduels. Deze indrukwekkende reeks startte bij FC Porto in 2002 waar hij twee seizoenen 38 competitieduels zonder verlies bleef. Met Chelsea op Stamford Bridge breidde hij zijn ongeslagen thuisstatus uit met 60 wedstrijden. Met het Italiaanse Inter bleef hij 38 wedstrijden zonder verlies, om vervolgens bij Real Madrid nog eens veertien thuiswedstrijden ongeslagen te blijven. Deze imposante reeks kwam ten einde met een 0-1 nederlaag tegen Sporting Gijjon in april 2011. Voeg daar twee Champions League titels en twee UEFA Cup titels aan toe en ik kan niet zeggen ‘dat hij er niets van begrijpt’.

Toch wordt het tijd dat hij stopt. Met Manchester United wist hij de finale te winnen van Ajax in 2017. Maar verder is het armoe troef de laatste jaren. En dat ‘droog’ staan lijkt zijn tol te eisen. Teren op zijn gedateerde successen is er niet langer bij. Meer en meer krijgen we de werkelijke Mourinho te zien. Zijn gedrag naar spelers, de pers en anderen betrokkenen is uitermate dedain. Het spel dat onze narcist speelt, is hij aan het verliezen. Titels en successen verbloemen niet langer zijn ware aard. Laten we José een handje helpen. Hem te hoede voor nog meer stuitend gedrag. Uit protectie. Want hij gaat natuurlijk nooit zelf een punt achter zijn carrière zetten. Mijn advies aan de directie van de ‘Mancunians’ is dan ook om te zeggen: ‘jij hebt gewonnen, wij zitten fout. We gaan ermee stoppen’. Zijn eigenwaarde krijgt dan een korte boost, want hij wint het spel. Hij is de overheerser. Deze vreugde is van korte duur, want hij verliest een dierbare en moet op zoek naar een nieuwe tegenstander. Met zijn medelijden zal hij proberen een kersverse naaste te verleiden. Real? AS Roma? Porto? Om zo een volgend spel op te zetten. Laten wij, voetballiefhebbers, dan vervolgens met zijn allen collectief afspreken hem die kans niet te geven. Uit pure zelfbescherming. Voor José. Zodat ‘o gênio’ nog een klein beetje glans behoud.

VDH tegen NOC-NSF 0-2.

Aangesteld als chef de mission van Team NL. Word je direct door de bekrompenheid en slechte communicatie van sommige bestuurders en criticasters van de Nederlandse topsport op een 0-2 achterstand gezet. Het overkwam Pieter van den Hoogenband (VDH). Gedoe over zijn aanstelling. VDH zou niet voldoende bagage en ervaring hebben. Gedoe over zijn salarisonderhandelingen. VDH wordt weggezet als geldwolf. Van iets feestelijks wat je in de topsport ‘een ABC-tje’ zou noemen, ontaarde in een publieke rel. Geen party met slingers en champagne, maar een kolderiek inkijkje van bestuurlijke dino’s die slecht communiceren en, als puntje bij paaltje komt, zichzelf toch jammerlijk belangrijker vinden dan de sport(ers).

Toen ik vorige week ‘DWDD’ op de televisie aanzette en midden in de aankondiging viel dat – drievoudig olympisch kampioen, zestienmaal Europees kampioen en eenmalig wereldkampioen – Pieter van den Hoogenband aangesteld is als chef de mission, was ik meteen aangenaam verrast. Enthousiast. Natuurlijk, een meesterzet dacht ik. Deze ideale schoonzoon is perfect in de rol om onze topsporters in Tokio 2020 naar het hoogst haalbare te stuwen. Net zo verrast was ik over de dagen die volgde. Veel kritiek op zijn aanstelling. Sommige kenners maken het dan echt bont. Irritant. Zelf géén deuk in een pakje boter geslagen in de sport en/ of in een bestuurlijke functie, maar zichzelf wel schijnbaar expert vinden. En dit dan ook vrijelijk uiten. Het was Joop Alberda die de spijker op zijn kop sloeg en de juiste tegendruk etaleerde. Op de vraag of Pieter wel geschikt is, antwoorde hij gevat: “Wat een bizarre vraag!”.

Zijn sport hart sprak direct en zei “afschaffen”. Heerlijk!

Als je je huiswerk een beetje doet, zie je dat VDH zich na zijn zwem carrière ook op management en bestuurlijk vlak heeft doorontwikkeld. Als je zijn curriculum bekijkt heeft hij 4 olympische spelen meegemaakt. In Londen en Rio de Janeiro was hij analist voor de NOS. Hij organiseerde grote zwemevenementen en was chef de mission bij de jeugd Olympische Spelen. Hij is een man die competenties heeft ontwikkeld op alle fronten nodig voor deze rol. Credentials die een sterke basis vormen. Veel belangrijker is dat hij een grote uitstraling heeft en geliefd is bij sporters en publiek. Hij straal puurheid en passie voor sport en sporters uit. De aanmoedigingen van hem op de laatste meters van de gouden medaille race van Maarten van der Weijden staan nog vers in ons collectief geheugen. Die ontlading naar zijn collega sporter. Machtig. Veel sporters zullen makkelijk een connectie met hem hebben en met deze ideale schoonzoon als boegbeeld vergroot je de kans om meer sponsors naar de sportkoepel te verleiden. Dat maakt Pieter een gedroomde ambassadeur van TeamNL. Is alles dan perfect? Tuurlijk niet. Hij heeft een zekere frivoliteit die mogelijk tot wat foutjes zullen leiden. “Who cares!”. Met een goed team om hem heen, wordt dit normaal gesproken opgevangen. Het is tijd voor een nieuwe generatie aanvoerders binnen NOC NSF. VDH is zo’n nieuwe leider.

In “DWDD” werd hem naar de ‘losers’ vlucht gevraagd tijdens de Olympische Spelen van Rio. Zijn sport hart sprak direct en zei “afschaffen”. Heerlijk! We sturen onze beste sporters naar het grootste sportevenement van de wereld. Dit zijn jonge mensen die heel hun hart en ziel in hun passie leggen. Een passie waar wij als toeschouwers enorm van genieten. Herinneringen mee maken. Jonge mensen die alles aan de kant zetten om het hoogst haalbare uit zichzelf te halen. En dan word je na jaren van keihard trainen, omdat je geen medaille haalt, op de ‘losers’ vlucht naar huis gezet. Bizar! Wie bedenkt dit?! Die lulkoek dat er te weinig bedden zijn, kun je simpel anders oplossen. Het moverende argument dat we de sporters die nog moeten presteren niet willen verstoren, kan ik wel begrijpen. Maar ook dat kun je oplossen zonder de sporters die hun traject erop hebben zitten naar huis te sturen. Een fatsoensnorm die je niet moet willen overschrijden. Typisch zo’n bestuurlijk besluit welke uiteindelijk de compassie mist, juiste communicatie en andere belangen zwaarder laten wegen dan de beleving en toegave van deze sporters zelf. Dat zal VDH niet overkomen.

Die inspiratie gaat VDH leveren. Daar ben ik 110% van overtuigd.

Als klap op de vuurpijl kon VDH zijn salarisbesprekingen terugvinden op straat. Een zeer ongepast privacybreukje. Alsof de juridisch medewerker van het NOC NSF alles in steno en drievoud had bijgehouden en een kopietje naar het NRC heeft gestuurd. Direct wordt hij door de omegving afgeschilderd als geldwolf, omdat hier driekeer de Balkenende norm zou hebben gevraagd. Informatie die niet blijkt te kloppen, maar erger die je niet zo publiekelijk communiceert. Een ongelukje of een bewuste sneer naar zijn aanstelling van rancuneuze bestuurders. Moet je je voorstellen dat je een nieuwe baan hebt gevonden. Je een salaris hebt uit onderhandelt en een dag later al je collega’s in een memo foutief worden geïnformeerd over de details van je aanstelling. Onbegrijpelijk. Nee, ronduit schandalig. Sowieso vind ik het enorm bekrompen als we denken dat we de chef de mission geen fatsoenlijk salaris hoeven aan te bieden. Kijk naar de belangen van onze sporters. Ook commercieel en voor hun toekomst na het sporten. De tijd dat het een erebaantje was, is al helemaal niet meer van nu. Helaas zitten er toch nog een paar holbewoners in de bestuurslagen die zich niet mee ontwikkelt lijken te hebben.

Het is duidelijk. Ik sta volledig achter de benoeming van Pieter. In zijn nieuwe functie zal hij de lijn van technisch directeur Hendriks doorzetten. Een visie waarin VDH ook gelooft en deze tandem dus versterkt. Hij ziet zijn voornaamste taak om een omgeving voor de sporters te creëren waarin zij ongestoord kunnen presteren. Een ervaren schouder waar nodig, maar vooral de sporter zoveel mogelijk ruimte geven. Inspireren, faciliteren en ondersteunen waar nodig. Die inspiratie gaat VDH leveren. Daar ben ik 110% van overtuigd.

Verrassend discussieren

Sport kan verrassen. Door een spectaculaire actie tijdens een wedstrijd bijvoorbeeld. Dit weekend was er een ‘oefff-momentje’ met een vrouwelijke coureur Sophia Flörsch. In dit geval was de actie een gigantische crash tijdens een formule 3 race. In Macau, één van de gevaarlijkste circuits op deze aardbol, vloog haar bolide letterlijk tientallen meters door de lucht boven de baan om vervolgens in een tribune te worden gelanceerd. Een horror-crash. De schokkende beelden zijn inmiddels de wereld over gegaan. Niet gezien? Ik zou even Googelen op haar naam. Wat een klapper! Het 17-jarig Duitse racetalent komt er gelukkig levend uit. In Macau en bij de FIA zal de discussie weer oplaaien of op deze track wel veilig geracet kan worden.

Sport kan verrassen door een comeback. Lebron James maakt 51 (!!) punten in de gewonnen wedstrijd van de LA Lakers tegen Miami Heat.

Sport kan verrassen door een ongebruikelijke uitslag. Kijk naar de Nations League voetbalwedstrijd Zwitserland – België. 5-2, “Do I need to say more”. De rode duivels die een pak slaag krijgen na met 0-2 voor te zijn gekomen. Ik heb de wedstrijd helaas niet live gezien, maar in de samenvatting wordt bij vlagen het Belgische team weggespeeld. De sensationele Zwitsers hadden vier goals nodig om als groepshoofd door te gaan naar de volgende ronde. België droop uiteindelijk af met vijf tegen goals. De gouden generatie blijft scheurtjes vertonen en na een goed maar toch tegenvallend resultaat op het WK (uitgeschakeld in halve finale tegen ‘Les Blue’) zullen bij onze Zuiderburen de discussies over spelers en posities wel weer opdoemen.

Sport kan verrassen door een comeback. Lebron James maakt 51 punten (!!) in de gewonnen wedstrijd van de LA Lakers tegen Miami Heat. James maakte dit seizoen de overstap van de Caveliers naar de Lakers, een mega transfer in NBA-basketbal land. De resultaten vielen in het begin echter tegen, de eerste drie wedstrijden werden stijf verloren. Op misschien wel de beste basketballer ooit nam de druk direct toe. Meer dan vijftig punten scoren is vrij uitzonderlijk. Het lukte hem nu voor de twaalfde keer in zijn 16-jarige loopbaan. James heeft in totaal nu bijna 31.500 punten bij elkaar geschoten en is daarmee vijfde topschutter allertijden. In LA malen ze al niet meer over de stroeve start. Alle discussies zijn weggeëbd, ze worden kampioen.

Sport kan verrassen door niet te verrassen. Klinkt wat Freudiaans, maar let op.

Sport kan verrassen door controversie. Dit jaar in het MotoGP2 seizoen maakte de Italiaanse coureur Fenati de tongen los. Bij een snelheid van ruim 200 km/uur kneep hij tijdens een inhaalactie in de voorrem van de naast hem rijdende Stefano Manzi. Een gruwelijke crash kon net worden voorkomen. Na afloop bleef onduidelijk waarom hij dit deed. Heel de motorrace wereld viel over deze actie heen, ontslag volgde en met pek en veren besmeurd droop de coureur af. Nu is hij in genade genomen nota bene door zijn oude team. Wisselend van sponsor stappen ze terug naar een klasse lager. Fenati is vastgelegd als één van de rijders van het team voor komend seizoen. De tongen zijn opnieuw losgemaakt en menig teammanager op de grid kijkt verbaasd op naar deze actie. Genoeg reden voor intense gesprekken in de paddock.

Sport kan verrassen door een onverwacht besluit. Topdarter Raymond van Barneveld gaat er de brui aan geven. De 5-voudig wereldkampioen zal na 2019 stoppen op het hoogste niveau. ‘Barney’ transformeerde van postbode naar een dartsmiljonair. Zijn eerste wereldkampioenschap in 1998 zette darten in Nederland écht op de kaart. De dartsport groeide uit naar mega evenementen. Wekelijks op televisie live dekking van alle grote toernooien. Voor Van Barneveld is na 35 jaar pijlen gooien het reizen, het steeds weer opladen voor een wedstrijd teveel geworden. De prestaties wisselvalliger. En dat samen heeft hem doen besluiten te stoppen. Misschien geen discussie, maar een gepaste bevestiging voor de man het dart landschap in Nederland naar een nieuw niveau bracht.

Sport kan verrassen door niet te verrassen. Klinkt wat Freudiaans, maar let op. Twee jaar lang is er in Zeist gepraat over de broodnodige hervorming van het Nederlandse clubvoetbal. Om de Europese top niet verder als onhaalbaar te beschouwen moet er disruptief gedacht worden. “De eredivisie moet beter” commissie heeft zich gebogen over verschillende vraagstukken. Moeten we nog wel met achttien clubs een competitie spelen? Niemand in Europees topniveau speelt op kunstgras, waarom wij wel? Hoe kunnen middelen anders verdeeld worden? Resultaat; we gaan niets veranderen. Op wat kleine aanpassingen na zijn de meeste bevindingen vrij in te vullen voor de clubteams. Genoeg stof tot napraten bij de KNVB.

Sport kan dus verrassen. Ik ben benieuwd naar de vele nieuwe surprises die gaan komen in 2019. Gaat PSV gewoon de landstitel veroveren op een grasveld? Wordt Patrick Roest de nieuwe koning van het schaatsen? Kronen we Max Verstappen als wereldkampioen? Epkes gouden medaille in Tokio? Kiki Bertens als winnares van het US open? Het Nederlands voetbalelftal naar de EK-finale? De voetballende Nederlandse vrouwen die wereldkampioen worden? Grijpen de dames volleyballers eindelijk een echt grote prijs? Een Olympische mountainbike titel voor Mathieu van der Poel? Er zijn genoeg kansen op verrassingen. We kunnen er in ieder geval al lekker met elkaar over discussiëren.

@Epkez

In mijn blog schrijf ik zeker ook over mondiale sport. En laat nu net weer een Nederlander op mondiaal niveau de beste zijn. Opnieuw wereldkampioen. Epke Zonderland turnde aan de rekstok in de Aspire Dome in Doha een weergaloze oefening. Zijn combinatie van vluchtelementen en turn virtuositeit leverde een derde wereldtitel op. Epke is daarmee de succesvolste WK rekturner ooit. Hij liet de Griek Vlasios Maras definitief achter zich, met nu drie goud en drie zilver. Met nog 1 droom om te realiseren. Tokio 2020.

Hij is misschien wel de beste Nederlandse sportman van deze eeuw. Een levende legende. Mijn ‘gun-factor’ heeft hij.

Zijn signatuur zette hij definitief neer op de Olympische spelen van London in 2012. Epke’s zweefelementen zijn van een ongekend hoog niveau. En dit buitte hij volledige uit door drie vluchtelementen achterelkaar te turnen in de finale, de ‘triple’. Nog nooit vertoond in rekstok land. Hij koppelde de Cassina (een dubbele gestrekte salto met hele schroef), een Kolman (dubbele gehurkte salto met schroef) en de Kovac (dubbele hurksalto) aan elkaar. Hij voerde er in Londen een weergaloze show mee op. Het ‘hij staat, hij staat’ van NOS commentator Hans van Zetten galmt nog steeds door in mijn hoofd als je terugdenkt aan deze gouden oefening. In de jaren erna weet Epke dat de ‘oohs’ en ‘aahs’ van alle toeschouwers met zijn vluchtelementen het verschil maken. Hij perfectioneerde zijn oefening door een vierde, en lastigste bestanddeel toe te voegen, de Gaylord 2 (de stok vangen in een ondergreep). Vervolgens knipte hij deze onderdelen in twee combinaties om de jury scores te optimaliseren. Op het WK in Doha dit weekend leverde zijn virtuositeit 15,100 punten als beloning op. De Friese gymnast haalde als enige finalist meer dan 15 punten. En daarmee zijn 3e titel als wereldkampioen. Was getekend, Epke Zonderland.

In de jaren erna weet Epke dat de ‘oohs’ en ‘aahs’ van alle toeschouwers met zijn vluchtelementen het verschil maken.

Diepe dalen en levenslessen zijn vaak voor topsporters nodig om boven jezelf te blijven uitstijgen. Ook Epke heeft mindere tijden meegemaakt. Zoals bijvoorbeeld op de Olympische spelen in Rio de Janeiro. Een pijnlijk moment in zijn carrière. Bij het vliegen hoort ook een verhoogd risico dat je weleens misgrijpt. En dat gebeurde precies in de finale in Rio. Overigens is dit risico nodig om het verschil te maken. Een tiende aftrek kan het verschil zijn tussen podium of goud. Na 2014 waren er meer tegenvallers, vooral op fysiek gebied. Een verwaarloosde hersenschudding, een chronische ontsteking aan de luchtwegen en gekneusde vingers dwarsboomde hem om terug te komen op dat extreem hoge niveau. Zijn focus verlegde hij van topsport naar zijn studie. De altijd nuchtere Fries lijkt voor mij niet van zijn stuk te brengen. In het interview bij de NOS liet hij doorschemeren wel degelijk aan zichzelf getwijfeld te hebben in die periode. ‘Het is mooi wereldkampioen te zijn, de beste van de wereld te wezen, want daarmee komt het gevoel terug van: je hoort er nog steeds bij. Er zijn momenten geweest, toen het slechter ging, dat ik dacht: gaat het nog wel lukken als ik straks weer fit ben. Haal ik het niveau nog?’.

Als kersverse vader van zijn zoon Bert en afgestudeerd als arts keert Epke terug aan de top van de wereld. Alles is dus weer 100% in balans bij Epke. Hij is zelfs recent in een nieuwe woning ingetrokken. Alle gekheid op een stokje, deze sportman is echt buitencategorie. Hoe mooi zou het zijn als hij nog 1 keer zijn kunstje zou flikken? Als nog 1 keer het ‘hij staat, hij staat’ door de luidspreker galmt. Ik voorspel, alleen al met deze memorabele gedachte in mijn hoofd, dat in Tokio 2020 de koning van de rekstok aller tijde nog één keer gaat vlammen. Wonderkind Epke voegt een vijfde vluchtelement toe en geeft daarmee de concurrenten nog eenmaal het nakijken. De wedstrijden ernaartoe zijn slechts voor opwarming en behoud van vorm. Met zijn tweede gouden medaille zal hij eeuwig de boeken in gaan als de beste rekstokturner ooit. Een record wat lang zal blijven bestaan. Hij is misschien wel de beste Nederlandse sportman van deze eeuw. Een levende legende. Mijn ‘gun-factor’ heeft hij. @Epkez.

Een beslissend moment

Na nog geen halve ronde plaatste Mathieu van der Poel zijn versnelling. De rest van de renners tijdens de veldrit in Ruddervoorde kon geen antwoord geven. Vanaf dat ene moment was deze superprestigecross beslist. Halverwege had onze Europese kampioen zijn voorsprong al uitgebouwd tot een halve minuut, en op twee ronden van het einde zelfs een minuut. Het enig hachelijke moment was eigenlijk de eerste scherpe bocht na de start. Traditioneel in Ruddervoorde, een begrip en klassieker in veldritland, komen renners hard op deze bocht aangereden en willen dan nog weleens vallen. Ook nu was dat het geval. Mathieu kwam ongeschonden uit de strijd om vervolgens met die ene versnelling de wedstrijd naar zijn hand te zetten. Eentonig of saai? De wedstrijd in ieder geval beslist.

In die saaiheid zit ook namelijk iets moois verweven.

In de zesde minuut werd door een charge van Feyenoord verdediger St. Juste de Klassieker beslist. Voetbalkraker Ajax – Feyenoord stond voor het eerst dit seizoen op het programma. Na interventie van de videoscheidsrechter werd een gele kaart omgezet naar een terecht rode door een grove tackle op de benen van zijn Ajax opponent. De beleving van de Klassieker was daarmee voor het publiek wel voorbij. Een echt spektakelstuk bleef namelijk uit. Met 10 man spelen in de Arena tegen een in vorm zijnde tegenstander is een recept tot verlies. De Amsterdammers wisten de vrije man ieder keer te vinden en bouwden vakkundig een voorsprong uit naar 3-0. Knap. Een paar speldenprikken daargelaten had Feyenoord niets in de pap te brokkelen. In de 6e minuut was het vonnis al voltrokken. Monotoon of vervelend? De wedstrijd in ieder geval beslist.

Van de start naar de eerste bocht op het circuit Autodromo Hermanos Rodriguez is het ongeveer 890 meter. Met vier auto’s breed kwamen de racers af op deze smalle curve. Verstappen trapte het laatste op de rem en verzekerde daarmee dat hij de leiding nam vanaf de eerste startrij. De voorsprong die hij vervolgens bijeen wist te rijden, zegt genoeg over zijn kwaliteiten. Verstappen was ondanks zijn motorzorgen in de slotfase een klasse apart en trok volkomen verdiend aan het langste eind. Mexico werd opnieuw ‘Maxico’. Voor het tweede jaar op rij pakte Verstappen hier een overwinning en brengt zijn totaal nu op 5 GP-zeges. Slaapverwekkend of langdradig? De wedstrijd in ieder geval beslist.

Zie de schoonheid van de actie. En de inspanning om dat beslissende moment te converteren in winst.

Dat ene beslissende moment maakt voor menig toeschouwer de rest van de beleving doodsaai. Verstappen en Van der Poel hebben we bijna niet meer in beeld gezien. Geen mooie inhaalacties of gevechten in de baan. Het grote publiek ervaart dus een soort van optocht of verplicht nummer totdat de sporter de finish bereikt. Voor mij als sportfanaat hebben die momenten juist een enorme aantrekkingskracht. In die saaiheid zit ook namelijk iets moois verweven. Er zat een venijnig zandklimmetje in het veldrit parcours, waar elke renner afstapte. Mathieu probeerde elke ronde de top te bereiken zittend op zijn fiets. Hij etaleerde zijn fietsbeheersing en elke ronde reed hij verder die berg op. Zo hield hij focus en uitdaging in een anders eenzame race. Verstappen deed niet anders. Als je na die eerste bocht nog 70 ronden te gaan hebt, focus je jezelf door kleine doelen te stellen. Een wedstrijd in de wedstrijd. Dat kan een rondetijd zijn of dat zandklimmetje. Wat voor ons toeschouwers er aan de oppervlakte oninteressant uit ziet, is voor een sporter in zo’n positie juist zijn grootste valkuil. Verlies van focus, ‘in slaap sussen’ kan direct leiden tot een onherstelbare fout. Het verlies van de wedstrijd die je in je greep hebt.

Memorabele momenten zijn er altijd in de sport. Iedereen herinnert zich ‘de hand van God’ door Diego Maradona met zijn goal tegen Engeland op de wereldkampioenschappen voetbal. Het “hij staat, hij staat” bij de gouden oefening van Epke Zonderland. Iconische, ontroerende momenten. Denk eens aan het afscheid van Marco van Basten van het publiek van AC Milan of opnieuw pluisje met zijn warming up in het stadion van Napoli op ‘life is life’. Of pijnlijke momenten. De wissel van Sven Kamer op het ijs van Richmond voor zijn olympische 10 kilometer. Misschien zijn beslissende momenten niet altijd van dit legendarische niveau. Maar saai? Zeker niet. Zie de schoonheid van de actie. En de inspanning om dat beslissende moment te converteren in winst.